من هیچوقت برای هیچ چیز عجله نداشته ام: برای رسیدن به آخرین اتوبوس شهری در نیمه های شب، برای رفتن به استودیو در ثانیه های پایانی منتهی به شروع اجرای زنده تلویزیونی، برای حتی دویدن از ترس موجودی ترسناک یا آوار شدن زیر جسمی آویزان از سقف؛ همیشه مصداق جمله «ول کن به زحمتش نمی ارزه» بوده ام. می دانم با خودتان درباره ام چه فکری می کنید! به خودتان مربوط است و البته آن هم خودتان هستید! ولی باور کنید زندگی به عجله کردنش نمی ارزد، همیشه برای این موارد وقت هست. برای چیزهایی که یک بار اتفاق می افتند و از قضا جز شخصی ترین مسائل هستند عجله باید کرد که الان حالش را ندارم آنها را توضیح بدهم که البته اینها هم به خودم مربوط هستند! غرض گذاشتن پستی جدید با متنی همینجوری بود پس لطفا سخت نگیرید. موتوشکرم